Het begin

Ruzie, scheiding(en), onrust, onzekerheid, angst, geweld. Mijn jeugd.

Mijn kindertijd… Eigenlijk herinner ik me er nog maar weinig van. Bijgebleven zijn me vooral de nachtjes slapen bij opa en oma, de aerobicslessen die ik aan opa gaf en hoe ik daar helemaal in opga. Oma vertelt er nu nog steeds trots over. Thuis is het vaak niet fijn. Als enig kind ontvlucht ik daarom vaak het huis: buitenspelen, in bomen klimmen, dansjes instuderen met vriendinnen en paarden verzorgen. Dat zijn de fijne momenten die ik heb opgeslagen.

Ik moet elf zijn geweest toen het thuis behoorlijk uit de hand liep. Het is beter om naar een veilige plek te gaan; daarom ging ik met opa en oma naar Kootwijk. Ik hoor ze nog praten:’Als het maar goed komt met haar’. Verder spreek ik met geen mens erover; niemand weet eigenlijk van mijn thuissituatie. Vriendinnen neem ik niet mee naar huis, ik speel buiten of zit alleen op mijn kamer.

Ik ben eigenlijk een brave puber, ga uit school direct naar m’n verzorgpaarden en haal net aan de cijfers om over te gaan. Op school ben ik verder rustig en stil; mijn mond opentrekken doe ik niet vaak. Op een dag verzamel ik alle moed om mijn mentor uit te leggen dat ik me door de ruzies van mijn ouders moeilijk kan concentreren. Het wordt niet naar geluisterd. Ik word nog stiller.

‘Wat wil je later worden?’, vragen mensen me weleens. Ik heb dan geen idee. ‘Iets met paarden’, is mijn antwoord vaak. ‘Daar kun je geen geld mee verdienen’, zeggen ze tegen me. Op kantoor werken lijkt me ook niks. Naar de toneelschool, dan? ‘Daar willen al zó veel meiden heen, dat hoef je niet te proberen.’ En met die woorden, ontnemen ze me ook die droom. Als je het niet weet, dan ga je maar werken. Dus dat doe ik.

Op mijn zestiende krijg ik een vaste baan bij de HEMA. Eerst sta ik bij de coffeeshop (vandaar mijn liefde voor koffie); later bij het ondergoed en achter de kassa. Voor een zestienjarig meisje is het misschien geen geweldige job, maar ik maak er evengoed wat van. En heb al snel de leiding over de coffeeshop.

Ik ben nog leerplichtig en moet nog een keer in de week naar school. Maar, ik ben er niet veel geweest ­­–niet verder vertellen hoor :-). Ik heb m’n draai eigenlijk wel aardig gevonden bij de HEMA. Tot op een ochtend in de kantine…

 

Vertrouw op je gevoel

Ik weet het nog zo goed. Mijn paar jaar oudere collega vertelt dat ze gaat solliciteren bij Showbizzcity. Een groot entertainmentbedrijf, bij de tv-studio’s, met onder meer verschillende restaurants, musical cafe en discotheek. Wauw!

Ze zoeken personeel met horecaervaring en affiniteit met entertainment. Ik ben nog geen achttien, dus eigenlijk te jong. Daarnaast ben ik erg onzeker over mezelf. Maar ik voel enorme kriebels in m’n buik, ben altijd al gek op dansen en toneel geweest, en meld me daarom aan voor een sollicitatiegesprek.

Het is er een drukke bedoening en ik zit met drie mensen aan tafel tijdens het gesprek. Aan de horecaervaring twijfelen ze niet, die heb ik wel. Ze willen ook van me weten of ik ook als gastvrouw kan werken, en een beetje kan entertainen.

‘Jazeker’, zeg ik met een grote glimlach en sprankelende ogen. Het is superspannend, want dit heb ik nog nooit gedaan. Ook ben ik helemaal niet zo outgoing als de andere sollicitanten die ik daar zie, maar… Ik word toch aangenomen!

In eerste instantie mag ik tot elf uur ‘s avonds werken in het restaurant en vanaf m’n achttiende kan ik door naar de showavond. Een geweldige tijd, waarin ik nieuwe mensen leer kennen. Voor het eerst in mijn leven krijg ik wat meer zelfvertrouwen, voel ik me zelfs goed. Ik krijg andere vrienden en kruip langzaam uit m’n schulp.

Helaas wordt het bedrijf na twee jaar overgenomen en moet ik op zoek naar ander werk. Vind wel een paar baantjes in de horeca en catering, maar geweldig is het allemaal niet. Ik begin meer en meer te ontdekken dat je voor alles eigenlijk wel een diploma nodig hebt. Als ik bijvoorbeeld vertel dat ik alleen een mavodiploma had, krijg ik niet de meest vriendelijke blikken van mensen.

Op zaterdag spit ik in die tijd altijd De Telegraaf door voor baantje –was er toen nog geen internet :-)?!

Ik stuit op een advertentie en zie staan: ‘COSMO ZOEKT ENTERTAINERS OP MALLORCA!’ Het is een combinatie van sport, recreatie, dans en toneel. Na het seizoen krijg je zelfs een mbo-diploma sport- en recreatiebegeleider. Met de ervaring die ik inmiddels heb opgedaan en de mogelijkheid om een diploma te halen, weet ik genoeg: dit is mijn kans!

Ik krijg de dezelfde kriebels als bij Showbizzcity en ik geef me op voor het selectieweekend.

Presenteren in drie talen, sportactiviteiten begeleiden en een dansroutine instuderen. Oké, ik ben doodnerveus om voor een groep te staan. Op school durfde ik al niet eens vragen te stellen aan de leraar in het openbaar, laat staan een spreekbeurt te houden. Praten tegen mensen, of spreken voor een groep vind ik doodeng. Door mijn jeugd ben ik een onzeker, schuchter meisje geworden. Maar door mijn werkervaring bij Showbizzcity en doorzettingsvermogen overwin ik al een klein beetje mijn angsten. Daarnaast is mijn gevoel zo sterk en geef ik mezelf –eindelijk– de mogelijkheid om het te proberen. Niet geschoten is altijd mis!

Ik kom door de selectie en drie maanden later vertrek ik (inmiddels 21) voor 9 maanden naar Mallorca. Helemaal alleen weg van huis. De wijde wereld in, het grote onbekende tegemoet. Tot die tijd ben ik nog maar twee keer in het buitenland geweest, tijdens een vakantie met mijn moeder en haar toenmalige vriend. De vakanties lopen standaard uit op ruzie. Ik slaap zelfs met een mes onder m’n kussen, voor het geval dat. Hopend dat ik in vredesnaam weer veilig thuis zou komen.

Amper twintig heb ik al een heftig leven achter de rug. Ik heb dan misschien geen diploma’s, maar heb al veel lessen geleerd:

  • Kijk naar de positieve dingen in het leven *

  • Geloof in jezelf *

  • Vertrouw op je gevoel*

Mallorca, zwanger en werkeloos…..

Naar huis ga ik niet meer na Mallorca. Op het eiland ontmoet ik Pascal. Samen spelen we in Grease, als Danny en Sandy. En het is niet alleen een fictieve liefde: we worden in het echt ook verliefd. Hij is nu mijn man.

Pascal komt –in mijn ogen– uit een keurig gezin. Hij heeft de ALO gedaan, maar is door een ongeluk verlamd geraakt en kan om die reden z’n opleiding niet afronden. Na zijn herstel vertrekt hij naar Mallorca. We hebben direct een klik. Hij, veel zelfverzekerder, geeft mij een prettig en veilig gevoel. Iets wat ik nog niet eerder in mijn leven heb gevoeld. Hij zegt in die periode altijd ‘Stille wateren, diepe gronden’ en ‘Er zit zoveel meer in jou’ tegen me. Dat is een goede versiertruc 🙂

Het is een mooie, avontuurlijke, zorgeloze tijd. Overdag geef ik sportlessen, doe ik de voorbereiding voor het theater en in de avond treden we op tijdens de show. Na negen maanden, vertrekken de gasten en sluiten de hotels. En wij gaan terug naar Nederland…

Eenmaal terug in Nederland gaat het snel. Wat gaan we doen, waar gaan we wonen en hoe gaan we verder? Enigszins aangestuurd door familie, gaan we op zoek naar werk en een huis in Den Helder.

Pascal komt uit Den Helder, ik uit de Randstad. In de marinestad hebben we sneller de kans om een huis te vinden. Ik vind het wel een rustige stad en omgeving, maar eigenlijk maakt de locatie me niks uit. Het belangrijkste voor mij is dat we samen kunnen zijn. Dit is binnen een paar maanden geregeld en we zijn snel gesetteld.

Het krijgen van kinderen is zelfs al onderwerp van gesprek. Beetje tegen de regels in, nog maar net anderhalf jaar samen en niet getrouwd; dat is niet zoals het hoort. Toch lijkt het ons heerlijk om op jonge leeftijd vader en moeder te worden, en we besluiten om ervoor te gaan. We hebben een leuk huisje, alle twee een baan, wat kan er misgaan? Binnen een paar maanden ben ik dan ook zwanger.

Plotseling raak ik tijdens mijn zwangerschap mijn baan bij de kledingzaak kwijt. Lichte paniek bij Pascal, ik blijf er rustig onder en schakel snel om. Echt leuk vind ik het werk ook niet en heb er wel begrip voor. Ik krijg een uitkering. Wat een mazzel dat ik aardig wat werkjaren erop heb zitten… Hoewel ik overal probeer om werk te vinden, word ik als aanstaande moeder nergens aangenomen.

‘Een moment waar je geen controle over hebt, geeft je de mogelijkheid om te kijken naar de positieve kanten en te bedenken wat voor jou echt belangrijk is.’

 

Moeder worden

Op 23 september 2003, om 00:23 worden we de trotse ouders van onze dochter Luna. Ik was 23. Rust, reinheid en regelmaat, is mijn motto. Ik zorg voor Luna, maar creëer ook momenten voor mezelf en het gezin. Luna doet haar middagdutje in de kinderwagen en ik ga buiten wandelen. Als Pascal vrij is doen we leuke dingen samen. Luna is een vrolijke baby en voordat ik het wist is ze 1 jaar oud.

Pascal werkt lange dagen in de keukenverkoop en ik merk wel dat het moederschap, wonen in een koude en kille stad, met weinig sociale contacten, ervoor zorgt dat ik minder lekker in m’n vel zat. Ik solliciteer wel, maar word als jonge moeder niet snel aangenomen. Er komt bijna een einde aan mijn uitkering, als ik gelukkig een parttimebaan tegenkom in de horeca. Dit is iets voor mij!

Ondertussen begint het me steeds meer op te vallen en ook te raken hoe snel mensen oordelen. Waarom hebben mensen toch zo snel een oordeel terwijl ze me niet eens kennen?!

‘Pas 24 en al een kind.’ ‘Wanneer komt de tweede?’ ‘Zeker ongewenst zwanger.’ ‘Geen hbo-opleiding?’ ‘Zo slank? Meid, je mag wel meer gaan eten!’ Na mijn bevalling geef ik borstvoeding en val ik veel af. Daarvoor ben ik een stevige meid. Maar aangezien ik m’n hele leven veel heb gesport, krijg ik na mijn bevalling een goed figuur terug.

Ik merk dat al deze opmerkingen mij enigszins onzeker maken. Tegelijkertijd trek ik me er niks van aan en, bijzonder genoeg, geeft het me zelfs een bepaalde boost. Ik ben wie ik ben!

Ik ga aan de slag bij de schouwburg in Den Helder en na een paar maanden werken heb ik een goede band met m’n collega’s. Ik vind het werk misschien niet geweldig, maar ik kan het goed combineren met Pascals werkdagen en ben overdag thuis voor Luna. Een redelijk, misschien voor ons doen, braaf leven. Huisje, boompje, beestje, met beiden een baan, koopwoning en goed inkomen. Het lijkt allemaal perfect. Totdat het misgaat.

Pascal heeft een baan als verkoper. Hij maakt lange, stressvolle dagen, die niet ten goede komen aan zijn gezondheid. Klachten, kwaaltjes en ongelukjes zijn steeds vaker aan de orde van de dag. En hij heeft last van overgewicht. Hij wil wat anders en komt via via in de verkoop van huizen. Een eigen bedrijf beginnen, komt ter sprake.

We voeren veel gesprekken en ik weet nog goed dat ik tijdens één ontmoeting, waarin het ging om een lening, een benauwd gevoel krijg. Toch houd ik mijn mond, want mijn gevoel uitspreken is in mijn jeugd immers al bestraft. Ik wil Pascal ook steunen, omdat ik weet dat hij niet happy is met z’n huidige baan. We lenen een behoorlijk geldbedrag, waardoor we een start kunnen maken met een eigen bedrijf. Hij zegt zijn oude baan op en krijgt al snel een paar huizen in de verkoop.

 

Eén maand later gaat het fout met Pascal. Door spanning, z’n gezondheid en stress, knapt er iets in zijn hoofd.

Als we in bed liggen, hoor ik opeens rare geluiden. Pascal bonkt met z’n hoofd op en neer, er komt schuim uit z’n mond, hij trilt, draait met zijn ogen en ik krijg geen contact met hem. Wakker maken lukt ook niet. Ik bel met 112 voor een ambulance. Gelukkig is hij ondertussen weer bij bewustzijn gekomen, maar hij moet in het holst van de nacht toch mee naar het ziekenhuis voor onderzoek. Luna is dan 2 jaar oud…

 

Onzekerheid

Het blijken epileptische aanvallen te zijn als gevolg van stress. ‘U moet het rustig aan doen, meneer’, is het advies. Mijn hele omgeving raakt in paniek, maar ik blijf kalm. We hebben net een hoop geld geleend, Pascal heeft geen baan, kan niet werken en kan eigenlijk helemaal niks. Hij heeft meerdere aanvallen op een dag en we weten niet hoe lang het gaat duren. We weten echt niks!

Ik heb al op jonge leeftijd geleerd om te gaan met stressvolle situaties; dit is me er wel eentje. Ik weet dat ik rustig moet blijven, terug moet gaan naar de basis en dan zou het goed komen. Het bedrijf stopt direct, want Pascal zit ziek thuis. We leven zuinig, betalen de vaste lasten van het geleende geldbedrag en ik probeer er het beste van te maken. Luna is dan nog zo klein, ze weet er nu niks meer van en daar ben ik blij mee.

Langzaamaan verbetert Pascals gezondheid. Ik heb hem al een aantal hints gegeven dat hij misschien moet afvallen, weer moet gaan sporten. Dat begint hij gelukkig na verloop van tijd zelf ook te zien. Hij heeft nu de tijd ervoor en start met een gezonder voedingspatroon en met sporten.

Hij valt enorm af, voelt zich daardoor na een paar maanden een stuk beter en ziet tijdens een wandeling door de stad een baan bij Randstad. De aanvallen waren nog niet helemaal over, maar wel onder controle. Hij solliciteert en wordt aangenomen. Na zes maanden stress en onzekerheid, is dit een enorme opluchting. Ik heb inmiddels een leuke baan gevonden in een kledingzaak, waar ik meer uren kan werken. Hèhè, we kunnen verder met ons leven. Pascal vraagt me ten huwelijk en het jaar daarop, op 23 mei, zijn we getrouwd.

Eind goed, al goed? Nee. Er komt meer pech.

 

Geluk bij een ongeluk

Perfect of standaard is mijn jeugd misschien niet geweest. Maar ik ben toch enorm dankbaar voor de dingen die ik op jonge leeftijd heb geleerd. Ups en downs heeft iedereen wel in zijn leven. Het komt altijd weer goed.

Met Pascal maak ik een nieuw begin in Den Helder, waarbij we ons leven proberen te plannen en controleren. NOT! Het lukt aardig, tot op zekere hoogte. Maar de druk –het moet en zal op een bepaalde manier gebeuren- neemt toe en we bereiken het punt van ‘STOP! Tot hier en niet verder’. Boos, verdrietig, teleurgesteld: het zijn de gevoelens die we op dat moment ervaren. Het is absoluut niet gemakkelijk om de knop om te zetten, maar soms is het nou eenmaal zoals het is. Blijven zitten en niets doen lost niets op. Het komt altijd weer goed…

 

Geluk bij een ongeluk.

Een paar maanden later krijgen we een auto-ongeluk op de snelweg, na een weekendje weg. Een kettingbotsing. De auto is total loss en wij zijn behoorlijk geschrokken, maar op dat moment voelen we geen lichamelijke schade. Tot de volgende dag. Ik heb een beetje nekpijn, maar kan gelukkig naar m’n werk. Pascal is er minder genadig vanaf gekomen: hij heeft een enorm stijve nek, hoofdpijn, last van z’n rug en kan nauwelijks uit bed komen. Een whiplash. En wederom zit hij in de ziektewet. Oké. Die hebben we even niet zien aankomen. En het gaat allemaal net zo lekker…

Een whiplash door de schuld van een ander. Pascal spant een rechtszaak aan. Hij kan met moeite soms halve dagen werken, achter de computer zitten is immers niet prettig met een whiplash, en wordt daarnaast huisvader. Ik ben inmiddels bedrijfsleidster geworden van de kledingzaak en vind het heerlijk om niet alleen meer moeder te zijn. Mezelf verder willen ontwikkelen is een gevoel dat steeds meer naar boven komt in me.

De rechtszaak duurt zo’n acht maanden. De uitspraak is zeer positief en we ontvangen een schadevergoeding. Maar nog steeds werkt Pascal halve dagen, of soms zelfs minder, en nemen zijn klachten niet af. Ze worden gelukkig ook niet erger.

Wat nu?

Sinds mijn zestiende heb ik meestal baantjes gekozen om simpelweg geld te verdienen. Meer en meer krijg ik het gevoel dat ik iets meer in mijn mars heb. Ik weet dat ik meer kan. Ik wil meer. Maar wat?!

 

Een eigen bedrijf beginnen……

Het liefst wil ik wat creatiefs doen met mensen, mijn eigen tijd indelen en iets doen wat anderen blij maakt. Voor mezelf beginnen, bedenken we aarzelend. Natuurlijk hebben we twijfels. Want ja, deze actie hebben we al eerder ondernomen, en het is niet goed afgelopen. Via via kom ik in aanraking met kleur- en stylingadvies. Het spreekt me enorm aan. Ik zoek een opleiding uit en begin na te denken over een businessplan.

Het komt eigenlijk allemaal zo goed uit. Pascal is thuis voor Luna, we hebben geld om te investeren in de toekomst en ik ben er eindelijk klaar voor. Ik wil nu m’n talenten ontwikkelen.

Ik kies voor de opleiding imagoconsulent, die ik volg naast m’n werk in de kledingzaak. Oefenen kan al mooi in de winkel, maar verder zijn er geen mogelijkheden binnen de kledingzaak om dit verder uit breiden. Zal ik het dan toch doen, voor mezelf beginnen?

In onze straat staat vier huizen verderop een bedrijfspand te huur. Ik krijg kriebels, vind het spannend en bedenk me ‘Dit is het!’. Met mijn diploma op zak en alle ruimte om het te doen, weet ik: ‘ik doe het!’ Ik begin mijn eigen bedrijf met persoonlijk kleur- en make-upadvies, metamorfoses, personal shoppen en workshops. Klanten zijn in eerste instantie vrienden en kennissen. Later bied ik een speciaal arrangement aan en zit mijn agenda al snel lekker vol.

Ik kan mijn eigen tijd indelen en zo mijn oude hobby paardrijden weer oppakken. Als kind heb ik altijd al gedroomd van een eigen paard, maar het was financieel nooit mogelijk. Ik heb altijd paarden van anderen verzorgd. We kiezen nu voor Moonlight, een paard met een heftig verleden. Net als ik. Het werd een periode waarin ik –als ik nu terugkijk- verloren tijd wilde inhalen. Mezelf ontwikkelen, een bedrijf opstarten, een gezin, een paard.

 

Op Dieet

Pascal krijgt ondertussen gelukkig zijn fysieke gezondheid terug. Hij is nog meer afgevallen en vanwege de whiplash begint hij met krachttraining. Zijn klachten kan hij steeds beter aan. Maar met mij gaat het dit keer niet zo goed. Ik val enorm af, krijg hartkloppingen, ben duizelig, heb overal tintelingen. En het wordt allemaal alleen maar erger. Een test wijst uit dat ik een schildklierafwijking heb.

Maar ik ziek? Ik ben nooit ziek! Ik ga altijd maar door en door.

Ik krijg medicatie om rustig te worden, maar het voelt allemaal niet goed. Aan de ene kant wil ik ontzettend graag alle dingen doen die ik altijd al deed en aan de andere kant krijg ik ‘troep’ om rustig te blijven. Dit klopt niet.

En op dat soort momenten komt mijn eigenwijze ik naar boven. Want ja, dat ben ik ook J. Helemaal als ik merk dat dingen niet kloppen. Dankzij mijn sterke intuïtie, gecombineerd met een anti-pillenmindset, kom ik in contact met een mesoloog. Een natuurarts, die kijkt alleen kijkt naar lichamelijk processen in je lichaam.

Wat blijkt: het is een allergie voor lactose. Tegenwoordig heeft ‘iedereen’ een lactoseallergie, maar ik heb er op dat moment nog nooit van gehoord en weet eerlijkgezegd ook niet eens wat lactose was. Wat er gebeurt is dat de allergie je spijsvertering vertraagt, waardoor je schildklier harder werkt om het in balans te houden. Dit verhaal klinkt logisch en ik ga voor het eerst in mijn leven op dieet.

Een lactosevrij dieet, en ik krijg allemaal gezonde recepten. Geen broodjes hagelslag meer 🙁 Wat een verschil, merk ik al na drie weken anders eten, en flinke doses vitamines en mineralen. Ik stop met de medicatie en na drie maanden wijst de bloedtest uit dat alles weer normaal was.

Ik vind het ontzettend leuk om met de voeding bezig te zijn en nieuwe dingen te ontdekken. Ik hervind mijn energie en Pascal wordt mijn personal trainer. Ik weeg rond de 53 kilo, en heb geen enkel spiertje meer op m’n lichaam. Pascal heeft in de tussentijd zijn medisch fitness- en personal trainersdiploma’s gehaald en ik begin thuis met trainen, om aan te sterken.

Wat baal ik in die periode van mezelf; ik was altijd zo sportief en sterk geweest en moet je me nu eens zien. Ik kan nog niet eens 1(!) keer opdrukken tegen het keukenblad. Alle kracht, alle spieren: het lijkt allemaal weg te zijn. Maar met doorzettingsvermogen, een leuke personal trainer:-) en een positieve mindset kom ik er. Ik leer hoe ik mijn mentale kracht kan gebruiken.

Voeding, training, hormonen… Die drie dingen kunnen zo’n effect hebben op je lichaam… Ik vind dit superinteressant. Tijdens mijn werk als imagoconsulent, hoor ik vrouwen vaak praten over hun uiterlijk. Sommigen zijn enorm afgevallen en komen voor een metamorfose. Anderen willen tips en trucs om buikjes, of volle bovenbenen te verbloemen.

Heel spontaan ontstaat er een wisselwerking tussen mij en Pascal. Pascal werkt een paar uur per week als personal trainer en biedt zijn klanten een metamorfose aan, na het bereiken van een bepaald doel. Ik doe de opleiding tot hormoontrainer en detoxcoach, waardoor we een compleet lifestylebedrijf hadden met verschillende onderdelen. De geboorte van Leef&Stijl.

Het is letterlijk een geluk bij een ongeluk. Wederom zijn we op onze weg een andere kant opgestuurd.

 

Het komt altijd weer goed. Als je durft los te laten. Dan bedoel ik niet: je handen ervan af trekken, de andere kant op kijken, opgeven of met je armen over elkaar weggaan.

Nee, het gaat om loslaten van datgene wat je tegenhoudt. Waarvan je denkt dat je het niet kunt, durft of waar je niet goed in denkt te zijn. Angst. Loslaten van het idee, de gedachte dat je het op een bepaalde manier moet doen. Er zijn zoveel manieren, kansen en mogelijkheden om dingen te doen. Ze komen steeds op je pad. Door openminded te blijven en erop te vertrouwen dat het goed is.

 

 

Keuzes maken

Keuzes maken. Dat is het thema als ik terugkijk naar mijn jeugdjaren, waarin er behoorlijk wat gebeurde.

Ik verhuis twee keer naar een totaal andere omgeving. Ik word moeder, ben werkeloos. Als gezin worden we door familie en omstandigheden allerlei verschillende kanten opgestuurd. Toch heb ik altijd vertrouwd op de onderstaande uitspraken. Als ik het niet meer zie zitten, of het even niet meer weet, dan kom ik hier altijd op terug:

Kijk naar de positieve dingen in het leven *

Geloof in jezelf *

Vertrouw op je gevoel*

Je hebt een keuze! De keuze om bijvoorbeeld in een uitzichtloze situatie rustig te blijven en te kijken naar de positieve punten. Was Pascal niet ziek geworden, dan waren we misschien niet meer samen geweest. Hadden we geen auto-ongeluk gehad, dan hadden we misschien geen kans gekregen om onze dromen en ambities waar te maken. Had ik gekozen voor een vaste baan en inkomen, dan had ik nooit geweten wat er nog meer zou zijn onder de horizon. Was mijn schildklier niet op hol geslagen, dan was een andere, gezondere, invulling van mijn leefstijl nooit aan de orde geweest. En was ons bedrijf Leef&Stijl er niet geweest.

Dingen gebeuren. Minder leuke dingen en geweldige dingen. Jij hebt uiteindelijk de keuze! De keuze om anders te kijken, anders te denken, te doen, te voelen. Jij kiest. Niks houdt je tegen om te kiezen voor datgene wat voor jou het allerbeste beste is.

Of het nu de keuze is om een appel te eten, in plaats van een koekje. Te kiezen voor een andere carrière of ervoor te kiezen dat alles goed is zoals het nu is. Jij hebt het voor het zeggen. Hoe je tegen jezelf praat en hoe je met anderen praat. Of je luistert naar je intuïtie of openstaat voor iets nieuws. Jij kiest je grens, jij maakt de keuze om wel of niet door te zetten. Inderdaad: het leven valt niet te plannen en over sommige dingen heb je geen controle. Maar je hebt ondanks alles altijd een keuze.

 

Leef&Stijl, The Bootcamp Club en Happier Life

We zitten in een flow. Luna is alweer 8 jaar oud. Het bedrijf loopt aardig, maar het is door de crisis niet altijd makkelijk. Tijdens een van mijn workshops vertelt een dame over iets nieuws: bootcamp. Op dat moment geeft Pascal al iedere zaterdagochtend een training op het strand en ze zei: ‘Dat is echt wat voor hem.’ The Bootcamp Club…? ‘s Avonds vertel ik het aan Pascal en we kijken naar de website.

Er staat: franchisenemers gezocht. De keuze is snel gemaakt. Laten we informeren of dit financieel en lichamelijk mogelijk is (Pascal werkt nog steeds halve dagen)

Na een maand is Pascal franchisenemer van The Bootcamp Club NHN en begint hij met het opstarten van trainingen. Eerst in Den Helder, later in Schagen, Heerhugowaard, Alkmaar, Schoorl, Castricum etc. Al snel hebben we 10 trainers die trainingen overal in de Noordkop geven.

Het bedrijf groeit zelfs zo snel dat we minder tijd krijgen voor Leef&Stijl, onze personal training, coaching en workshops. Ik help Pascal met de backoffice, planningen maken en voedingsadviezen bij de bootcamp specials. Niet bij de trainingen. Zeker, hij vraagt al een aantal keer of ik niet toch weer trainingen wilde geven. Maar ik durf niet. Sinds Mallorca heb ik niet een keer meer lesgegeven, omdat ik het eigenlijk altijd doodeng vond. Voor een grote groep staan, praten, training geven… Pfffff, ik werd er altijd doodnerveus van.

Ondertussen is mijn eigen gezondheid wel enorm verbeterd, dankzij een gezonder voedingspatroon, hormoontrainingen en bootcamp. Het is geen excuus, maar ik houd het dan liever bij de kantoorwerkzaamheden (wie had dat ooit gedacht, ik zei toch altijd dat dit soort werk niets voor mij was 😉 )

We zijn in een jaar tijd flink gegroeid als bedrijf. Plots! Opnieuw een onverwachte wending. Hoe kan het ook anders…

Pascal ontdekt een bobbel in z’n keel, die steeds groter wordt. Hij maakt een afspraak bij de huisarts die hem direct doorverwijst naar het ziekenhuis. M’n schildklier slaat spontaan weer op hol. ‘Rustig blijven Bianc’, moet ik tegen mezelf zeggen, ‘zolang je er nog niks over weet’. De stress van de jaren daarvoor zit er evengoed weer snel in. Maar ja, het enige dat we kunnen doen is wachten op de uitslag.

Een punctie wijst uit dat het gaat om een goedaardige cyste. Pfff, gelukkig. Toch moet-ie snel verwijderd worden tijdens een operatie. Een vrij heftige ingreep, en Pascal moet een paar dagen in het ziekenhuis blijven en een periode herstellen.

‘Bianc! Wie neemt de trainingen over?’ Pascal geeft namelijk de lessen in Den Helder en op korte termijn voor alle trainingen een invaller regelen, is niet zo gemakkelijk. ‘Wil jij het doen, dat kun je toch?’ Ja, zucht… Inderdaad, ik kan het. En zo krijgt mijn carrière in de sport een nieuwe impuls. De eerste paar keer vind ik het doodeng, maar al snel krijg ik het vertrouwen en doe ik waar ik goed in ben.

Ik neem de programma’s over, zoals 8 weeks 2 Fabulous. Een perfecte combi voor mij, omdat het de bootcamptraining combineert met een stylingadvies.

 

Mijn meisjesdroom komt uit

Beetje bij beetje raakt Leef&Stijl meer op de achtergrond. Af en toe doe ik nog weleens een kleurworkshop, maar eigenlijk zijn we veel meer bezig met The Bootcamp Club en alle zaken eromheen. We werken 24 uur, 7 dagen in de week. En toch haal ik er zelf maar weinig voldoening uit. Het is Pascals bedrijf. Ik geef dan wel een aantal trainingen, maar doe vooral veel backofficewerk. Ik raak in een mentale dip.

What to do…?? Ik mis mijn energie, de sparkling, m’n eigen ik? Wie ben ik eigenlijk? De afgelopen jaren werd ik geleefd, ik ben mezelf even helemaal kwijt.

Toeval bestaat niet. Mijn paard, Moonlight -een pittige dame en niet altijd gemakkelijk in de omgang- brengt mij in contact met Paardencoaching. Ik ben namelijk op zoek naar een manier om beter met haar om te gaan.

Weet je het nog? 15 jaar geleden… Mijn antwoord op de vraag wat ik wil worden? Juist, iets met paarden. Het was in die periode niet het moment, maar het is altijd wel 1 van mijn dromen gebleven. Van Paardencoaching zelf heb ik nog nooit gehoord. Maar benieuwd ben ik zeker ernaar!

Ik onderga eerst zelf een aantal spiegelsessies met de paarden, om mezelf weer terug te vinden, voordat ik later de opleiding besluit te volgen.

Ik weet niet wat er met me gebeurt tijdens de spiegelsessies. Voor het eerst in mijn leven komen er allerlei emoties los, ik begin er ook over te praten en er komt gewoon een hele andere Bianca naar boven. Voor het eerst in mijn leven heb ik begrip voor de impact die sommige ervaringen hebben gehad op m’n leven en hoe ik hiermee ben omgegaan. De paarden staan in het begin van de opleiding vaak voor me, als teken dat ik ruimte voor mezelf mag innemen om deze momenten een plek te geven.

Later, tijdens een oefensessie, waarbij ik spontaan m’n toekomstdromen uitspreek, stapt de pony naar een plek in de bak waar precies op dat moment het licht naar binnen schijnt en gaat er met een opgegeven hoofd staan. Hee, dat ben ik. Spontaan, zelfverzekerd, ik sta voor de mooie momenten in het leven, ik verschuil me niet langer achter verdriet, of pijn, teleurstelling, ik wil mooie dingen beleven.

Na een jaar van mezelf opnieuw ontdekken is tegelijkertijd mijn droom uitgekomen. Ik ben paardencoach.

Leef&Stijl? The Bootcamp Club? Met mijn nieuwe kennis op het gebied van coaching, persoonlijke ontwikkeling, leiderschap en daarnaast vitaliteit heb ik ineens wel veel op m’n bordje liggen. En hoe ga ik dit allemaal doen?

Geen kleur en styling meer, dat was de eerste stap. Ook ga ik minder trainingen geven bij The Bootcamp Club. Nieuwe struggles komen op m’n pad. Dit keer zijn het twijfels, meningen van anderen en ik krijg een schuldgevoel. Waarom wil ik nu weer wat anders?! Frustraties omdat ik geen knoop doorhak en een geen keuze kan maken. Maar waarom moet ik dan kiezen? Ik kan zoveel op het gebied van leefstijlcoaching, training, voeding, waarom moet ik kiezen als het doen van al deze dingen mij gelukkig maken?

Hello Happier Life!!!

Happier Life!! Happier Life in plaats van Leef&Stijl. Dat is de naam van mijn bedrijf geworden. Alles kan ik hier in kwijt: personal training, advies, coaching, workshops en events.

Happier Life is die extra sparkle die je krijgt, de energie, dat positieve gevoel, het idee dat je leeft. Ik weet maar al te goed hoe het is om niet happy te zijn. Maar ik weet ook hoe je met kleine aanpassingen, meer zelfbewustzijn en een positieve mindset je leven kunt veranderen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb op dat moment het roer helemaal omgegooid en stop met de trainingen bij The Bootcamp Club. Van mijn hand verschijnt een zelfhulpboek voor vrouwen die zoekend zijn naar ‘HET’. Je hoort, leest, ziet het tegenwoordig eigenlijk niet anders. En ik focus me compleet op het coachen.

Paardencoaching, mental coaching, personal training, vitaliteitscoaching etc. Ik heb een groot netwerk opgebouwd en ben ervan overtuigd dat dit een succes wordt. Voor mij is het namelijk een logisch gevolg van alle ervaring en kennis die ik inmiddels heb opgedaan.

Zo gezegd, zo gedaan? Nee, dat is het dus niet! Het Happier Life-gevoel is er wel een beetje, maar niet zoals ik het voor me zag. Ik heb wel een paar klanten, verkoop de zelfhulpboeken en geef een paar workshops, maar nee, het heeft niet die sparkling, dat energieke, dat feeling alive-gevoel. Ik ben niet iemand die snel opgeeft, maar eerlijk is eerlijk: het werkt niet. Ik mis wat…

Voor zakelijk advies schakel ik verschillende professionals in. Online coaching, is dat het dan?! Zo veel mogelijk mensen een onlineprogramma verkopen zou het helemaal moeten zijn. Een verdubbeling van je omzet, beloven ze me! Maar daar moet ik mezelf dan ook wel op een bepaalde manier bij gedragen en communiceren naar klanten. Happier Life krijgt een andere look, we zijn helemaal into het online coachen en, laten we eerlijk zijn, ik krijg een behoorlijk stijf imago. Al snel weet ik: dit is het ook niet. Ik ben namelijk helemaal niet iemand die berichten standaard kan inplannen op social media en nieuwsbrieven maakt vol NEPPE succes stories.

Ik wil juist contact met m’n klanten. Ik hoef er geen duizenden, zeker niet als ik hen niet eens persoonlijk ken of gesproken heb. Ik probeer de nieuwe strategie wel uit, maar ik kan mezelf gewoon niet anders voordoen dan wie ik ben. Ik wil mezelf niet anders voordoen dan ik ben.

In al die jaren heb ik niks gezegd over mijn stille verdriet, mijn onzekere momenten, en zorgen over de toekomst van mijn gezin. Dit stuk van mijn leven heb ik al eerder een plekje gegeven en eigenlijk wil ik verder. Ik wil me niet anders voordoen dan wie ik ben. 

Oké, dat stijve imago: werkt niet. Maar vastberaden als ik ben, wil ik het Happier Life-gevoel aan anderen overdragen. Nu op mijn eigen wijze, door het advies van de professionals te laten zijn voor wat het is en mijn gevoel te volgen. Uiteraard heb ik hierdoor veel geleerd en mezelf ontwikkeld als ondernemer. Al die jaren was ik al zelfstandig ondernemer, maar in de beginfase voerde ik meer een hobby uit, later werd ik de rechterhand (en linker) van Pascal. Maar nu ben ik me veel meer bewust dat een bedrijf laten groeien en ook runnen serious business is.

Mijn Happier Life 

‘Je moet toch wat…’ Dat is eerlijk gezegd de pure motivatie als ik weer begin met trainingen voor The Bootcamp Club. Ik heb tijd over en Pascal, die kan eigenlijk altijd wel een trainer gebruiken. Het nieuws is amper verspreid of er komen enorm veel berichten binnen van mensen die ontzettend blij zijn dat ik weer training kom geven. Wauw!

Een warm gevoel overspoelt me. Dit verwacht ik helemaal niet. Het opent mijn ogen. Want eigenlijk heb ik het ook wel gemist. De mensen, de energie, de blije gezichten na een lekkere work-out. Sporten is voor mij altijd onderdeel geweest van m’n leven. Wat stom dat ik dit zo maar ben vergeten…

Ook vind ik het warme gevoel bijzonder. Eerder heb ik het nooit toegelaten. Complimenten zijn niet voor mij bedoeld, was mijn veronderstelling. Ik heb ze altijd naar anderen doorgeschoven of zelfs de reacties genegeerd. ‘Het is Pascals bedrijf, ik val alleen maar in’, zei ik tegen mensen. Maar deze ontwikkeling heeft me als trainer nieuwe inzichten gegeven.

 

Ik ben mijn eigen trainingsmethode bij Happier Life gaan ontwikkelen, mindful trainen.

Als ik met mensen train dan zie ik vrij snel gedragspatroon(en) in de manier van bewegen. Dit gaat bijvoorbeeld om de reactie die iemand geeft als ik een moeilijke opdracht voordoe. De lichaamstaal, wanneer iemand blokkeert, hoe ze omgaan met verschillende doelstellingen of het bereiken van een doel etc. etc.

Het draait allemaal om de wisselwerking tussen body&mind. Door subtiele vragen te stellen, mensen op de juiste momenten te motiveren of iemand juist te stoppen, zie ik dat mijn klanten heel snel hun leefstijl in een positief opzicht kunnen veranderen. Binnen 1 of 2 maanden krijgen ze een ander –vaak beter- zelfbeeld, is sporten en bewegen een onderdeel van hun leefstijl en voelen ze zich goed.

De hype rondom voeding, lifestyle en afvallen groeit enorm in die periode. Het ene afvalprogramma, receptenboek, quick methode na het andere verschijnt. Het draait allemaal erg om het perfecte uiterlijk, lichaam, voedingspatroon. Het perfecte leven?!

Zakelijk gezien was dit voor mij een kans. Ik had, en heb nog steeds, het imago van een power woman, die de heel dag groene smoothies drinkt en buikspieroefeningen doet. Laat ik hier dan eens slim gebruik van maken, maar wel door dicht bij mezelf te blijven.

Ik sport namelijk graag, maar heb dit nooit gedaan om bijvoorbeeld een bepaald lichaamsgewicht na te streven. Ik heb van dichtbij gezien wat er met iemand gebeurt die zichzelf verwaarloost, en heb zelf ervaren hoe het is als je jezelf voorbijloopt en uitput. Ik houd van lekker en gezond eten, maar ik heb geen verboden voedsel en ik tel geen calorieën. Met m’n eigen ervaring en kennis weet ik wat een lichaam nodig heeft aan voedingsstoffen en die haal je niet alleen maar uit voeding. Zo heeft bijvoorbeeld je mindset een grote rol hierin.

Bij mijn klanten heb ik de metamorfose gezien op het moment waarop ze zich realiseren dat voeding en sporten slechts een kleine invloed hebben op je totale leefstijl. Er is zoveel meer.

Ik creëer het online Fit For Summer programma, waarvan slechts een beperkt aantal exemplaren beschikbaar zijn en waarbij ik online coaching en advies geef in een privégroep op Facebook. Het programma bevat allerlei tips, work-outs, recepten met als doel: het creëren van gezonde gewoontes en niet het opleggen van restricties. Het draait allemaal om een positieve mindset en een positief zelfbeeld.

Het is snel uitverkocht en de reacties zijn allemaal zo goed… Ik sta eigenlijk versteld van mezelf. Dit is het Happier Life gevoel wat ik altijd al heb bedoeld! Ik raak steeds meer bedreven in het vinden van de connectie tussen body&mind, en leuke opdrachten komen op m’n pad…

FloatFit 

Het is 6:00u in de ochtend, ik ben altijd vroeg wakker. Ik zie een filmpje op Facebook van een work-out op het water. ‘Connect Body and Mind, 30 minute HIIT on water.’ Het is een Engels bedrijf. Ik bekijk de video een paar keer en ik ben meteen mega-, super-, wildenthousiast van deze work-out.

Ik trek de stoute schoenen aan… Zoek meteen de website op en zie staan: ‘Become our first FloatFit instructor!’

Lang verhaal kort: dit is gewoon een te gekke mogelijkheid voor Happier Life en mezelf! Ik doe de opleiding en bestel tien aquabases om te starten.

Via Facebook staat iedereen al te trappelen. Ze vragen me allemaal ‘Wanneer ga je beginnen Bianc?’. Maar eerst moeten we een zwembad zien te vinden… Ik neem letterlijk en figuurlijk een duik in een compleet nieuwe wereld. Ik ben de eerste in Nederland en over de hele wereld die het als zelfstandige gaat opzetten. Een uitdaging die ik wel aandurf.

In het FloatFit kan ik alles kwijt. M’n passie voor sport, lesgeven, de connectie tussen body&mind, en het ondernemen. Ik word partner van AquaPhysical en ontwikkel de work-out FloatFit voor hen, ik geef diverse demo’s op grote evenementen (slik, ja, gezonde zenuwen heb ik nog steeds voordat ik lesgeef :-).

Ik mag naar het buitenland voor een persrelease, coach andere trainers en geef advies aan zwembaden. Dit alles gebeurt in de snelheid van een half jaar, waarin Pascal ook de beslissing neemt om na 5 jaar te stoppen met The Bootcamp Club. Om, jawel, in eerste instantie mijn rechter- en linkerhand te zijn. Door mij raakt hij ook enthousiast en wordt General FloatFit manager bij AquaPhysical.

En dan nog de ‘top of the icecream’… In de tussentijd heb ik ook nog mijn eerste Happier retreat naar Mallorca georganiseerd, de droom die ik uitsprak tijdens mijn opleiding Paardencoaching. Je weet wel, het moment waarop het paard in het licht ging staan.

Wennen. Ik moet enorm wennen hieraan. Gek genoeg weet ik wel hoe ik moet omgaan met tegenslagen, stress en onzekerheid, maar weet ik niet hoe ik het is als alles lukt en goed gaat. Ik ben er eerst ook beetje onrustig van geworden en ben zelfs op zoek gegaan naar dingen die misschien niet klopten… Maar ik kan nu met een gerust hart tegen mezelf zeggen: ‘Nee Bianc, het is allemaal oké. Geniet van de mooie momenten in het leven.’ Luna is 14 jaar oud, ik heb in 2 jaar tijd een succesvolle onderneming opgebouwd, ben getrouwd met de allerleukste, (soms een brokkenpiloot) op aarde, ik heb lieve familie, vrienden en mensen om mij heen.  JUST BE YOU. 

 

To be continued